EnglishEnglishنقشه سایتنقشهصفحه اول پرتالپرتالایرانایران
 
نشرياتاطلاعیه هامعرفی ساختار و تشکیلات دستگاهارتباط با مادرباره مانظرسنجیپرسش و پاسخ
/
//
معرفي شهرستان

شهرستان خور و بيابانك يكي از شهرستان‌هاي استان اصفهان است. مركز اين شهرستان شهر خور مي‌باشد اين شهرستان با وسعتي حدود 12 هزار كيلومتر مربع در منتهي اليه شمال  شرق استان اصفهان و در فاصله 400 كيلومتري اصفهان  قرار دارد و از شمال به استان سمنان از جنوب  استان يزدو شرق به استان خراسان جنوبي و از سمت غرب به بخش انارك شهرستان نايين محدود است.جغرافي دانان نخستين جهان اسلام چون ابن خردادبه و اسطخري و مقدسي و به دنبال آنها ناصرخسرو از خور و بيابانك با نام سه ده ياد كرده‌اند كه عبارتند از: بياذق (بياذه)، جرمق (گرمه) و ارابه (ايراج). به گفته اينان روستاهاي مزبور بر سر راه اصفهان به نيشابور قرار گرفته بودند.[1]

از عهد سلجوقي تا اواخر دوره فتحعلي شاه خور و بيابانك جزء يزد بود اما در سال 1240 به ايالت سمنان پيوست  در سال 1336 قمري ضميمه خراسان و سيستان و طبس شد از سال 1301 تا 1305 شمسي ولايتي مستقل به شمارمي‌رفت و از اين سال بار ديگر به سمنان و يزد ضميمه شد در سال1327 با شهرستان شدن نايين از يزدجدا و به صورت بخشي از شهرستان نايين به استان اصفهان پيوست. در سال 1388 خور به شهرستان ارتقاء يافت.

در منطقه خور و بيابانك 126 آبادي بزرگ و كوچك وجود دارد. روستاهاي بخش خور از نوع متراكمند و خانه‌ها در مظهر قنات چشمه يا در راستاي جوي آب پيش رفته‌اند. چنان‌كه در شهر خور بافت قديمي بر روي كانال قنات دهزير بنا گشته‌است. مواد و مصالح خانه‌هاي روستايي از گِل و خشت و  سقف خانه‌ها، گنبدي يا  تخت  با اندود كاهگل است. در دوران معاصر خانه‌ها به سبك و سياق شهرهاي بزرگ ساخته مي‌شود

 روستاي ارديب مقر فرمانروايي منطقه بوده و داراي آثار و اماكن قديمي من جمله خانه‌هاي قديمي ديوانخانه اسماعيل خان عرب عامري، خانه خلوت سهام السلطنه، خانه محمدرضابيك زفرقندي، خانه محمدابراهيم بيك زفرقندي ومي‌باشد. در تپه‌هاي باستاني روستاي ايراج كه در سالهاي اخير مورد اكتشاف قرار گرفته است اشيايي با قدمت 4500 سال تا 5000 سال بدست آمده و اين تپه‌ها به ثبت ميراث فرهنگي استان اصفهان رسيده است. همچنين قبرستان گبرهاي ايراج، دخمه ايراج و، قلعه‌هاي بياضه، گرمه و ايراج، همچنين قبرستان كشته‌هاي گرمه و آثار ديگر نشان دهنده قدمت شهرستان خورو بيابانك مي‌باشد.  

اين شهرستان از سه نقطه شهري به نام خور، جندق و فرخي تشكيل شده است. خور در فرهنگ‌ها به معناي خورشيد و خليج‌هاي كوچك در مصعب رودها آمده است. همچنين در ايران باستان هر روز از هر ماه شمسي نامي داشته و روز يازدهم از هر ماه شمسي خور نام داشته و خور فرشته نگهبان آفتاب بوده است.

بيابانك، نام متأخر ناحيه‌اي قديمي در دشت كوير و نيز دهستاني به همين نام در استان اصفهان است. ناحية بيابانك، ناحيه‌اي قديمي (تقريبا برابر با بخش خور و بيابانك امروزي) در حاشية جنوبي دشت كوير كه در گذشته بر سر راه اصفهان (نايين) به خراسان (نيشابور) قرار داشت.در اصل ناحيه بيابانك قسمتي از بيابان بزرگ و قديمي است كه در منابع عربي از آن به نام «مفازه» ياد شده است. بيابانك به عنوان يك اصطلاح جغرافيايي به معناي بيابان كوچك يا نيمه كوير است و اين نام در منابع و مآخذ قبل از قرن دهم ديده نشده است.نشانه‌هايي از مسكوني بودن اين منطقه پيش از اسلام وجود دارد از جمله آتشكده‌اي در نزديكي مهرجان (مهرنجان). به علاوه جندق در اين منطقه به زندان انوشيروان معروف است و گنبدي قديمي به نام «هشت درب» متعلق به دوره ساسانيان دارد

جاذبه‌هاي طبيعي گردشگري خور و بيابانك

شامل طبيعت خشك منطقه، آسمان پر ستاره كوير، كوير شرقي خور با اشكال لانه زنبوري، ريگزارهاي مزرعه مصر و دره‌ها و كتل‌هاي وحشت‌زا در شمال خور به طور كلي موقعيت ژئو مرفولوژيكي منطقه از نظر بيان گردي، اسكي روي ماسه و غيره داراي جاذبه‌هاي اكوتوريستي خاص مي‌باشد.

بخش عمده شهرستان خور، سرزميني كويري است و جاذبه‌هاي ويژه خود را دارد. در جاي جاي كوير تپه‌هاي بزرگي از ريگ پديد آمده كه با اندك وزش بادي تپه‌ها تغيير شكل مي دهد، هريك از اين تپه ها به نامي شهرت دارند از جمله ريگ جن، تخت عباسي و غيره. صحنه‌هاي زيبا و افسونگر سراب از جلوه‌هاي بديعي است كه تنها در مناطق كويري مي توان يافت.از ديگر جاذبه‌هاي مهم گردشگري در شهرستان خور، ريگزارهاي اطراف مزرعه مصر در 50 كيلومتري خور مي‌باشد.همچنين درياچه نمك و پوسته نمكي پلايا و تشكيل درياچه‌ها در كوير البته در صورت بارندگي در زمستان كوير كه در 35 كيلومتري جاده طريق الرضا قرار دارد

ارتفاعات و آب و هواي خور

از ارتفاعات مهم اين منطقه مي‌توان به كوه كبود هفت چنگ و گودگاه اشاره كرد. گود جگارگ در شمال آبادي‌هاي طاهرآباد و ميان آباد واقع شده است. تپه‌هاي شني در اين دهستان ديده مي‌شود.

شهرستان خور و بيابانك چون در حاشيه جنوبي كوير مركزي ايران واقع شده آب و هوايي گرم و خشك و بياباني دارد. ميزان متوسط بارندگي آن كمتر از 100 ميليمتر در سال است. از ويژگي‌هاي آب و هوايي منطقه متوسط بالاي درجه حرارت، تبخير زياد، بارندگي كم، رطوبت نسبتاً ناچيز و اختلاف شديد درجه حرارت در شب و روزمي‌باشد.

اين شهرستان داراي 18 چشمه بوده و اقليم اقتصادي آن، كشاورزي و دامداري صنايع دستي و معادن مي‌باشد و رود شور - در 35 كيلومتري شمال شرقي شهر خور به دشت كوير مي‌ريزد.

پوشش گياهي و جانوري خور

از جمله پوشش‌هاي گياهي اين شهرستان مي‌توان به تاغ، گز، هنگ، روناس، اسكمبيل، اشنو، قيچ، ريواس، پر سياوش، بنه، بادام كوهي، انجير كوهي، قدومه، خارشتر، مارچوبه، آويشن، زيره سياه، حنظل(هندوانه ابوجهل) اسفند و شيرين بيان كه در گويش محلي به مدكي معروف است كه اغلب اين گونه ها جنبه طبي و صنعتي دارند اشاره كرد.

حيات وحش: در شهرستان خور و بيابانك در حال حاضر زيستگاه بسياري از گونه‌هاي حيات وحش از قبيل:كل و بز، قوچ و ميش، پلنگ، يوزپلنگ، جبير، خرگوش، قمري، كبك و تيهو، با قرقره، هوبره، روباه شني، روباه معمولي ،گرگ، كبوتر وحشي، عقاب طلايي، انواع زرد پرها ،وساير گنجشگ سانان،كاراكال، سياگوش،گربه وحشي، سمور، انواع مارها وافعي ها و.... مي‌باشد و درگذشته‌اي دور زيستگاه مناسبي براي آهو و گورِخرآسيايي بوده است.

محصولات عمده اين منطقه؛ گندم، جو، پنبه، ارزن، تخمة آفتابگردان، پسته، سنجد، خرما، انجير، زردآلو و بادام كوهي است. طناب بافي و فرشبافي با طرح ناييني از صنايع دستي آن است. .


امتیازدهی
میانگین امتیازها:0 تعداد کل امتیازها:0
مشاهده نظرات (تعداد نظرات 0)
ارسال نظرات
نام  
آدرس پست الکترونیکی شما    
شماره تلفن
توضیحات  
تغییر کد امنیتی  
کد امنیت  
 
۱۳۹۸ دوشنبه ۲۲ مهر
بازدید کنندگان
تعداد بازدیدکنندگان امروز 34
تعداد بازدیدکنندگان دیروز 35
تعداد کل بازدیدکنندگان تا امروز 332133
تعداد کاربران بر خط 92
تعداد کاربران لاگین بر خط 1
ورود اعضا
شناسه کاربري
کلمه رمز

کدامنیت  



forget کلمه رمز را فراموش کرده ام
register ثبت نام

Powered by DorsaPortal